विपद् भवतु मे !

विपदो नैव विपदः संपदो नैव संपदः |
विपद् विस्मरणम् विष्णोः संपद् नारायण स्मृतिः ||

भागवतपुराने कुन्ती उक्त स्तुतिः इयम् |

सुख़दुःखानि चक्रवत् पुनःपुनः आगमनशीलाः अस्माकम् जीवने इति किञ्चित् विचारेण एव ग्राह्यतुम् शक्यते| अनेकावसरेषु तेशाम् वियोज्य एकसमये एव आगमनम् अपि दृश्यते |

परन्तु यदा दुःखम् आगच्छति तदैव अस्मकम् मनः ईश्वरविषये स्थितः भवति, सुखागमनसमये तु विषये भोगे च एव अन्तःकरणस्य संस्थापनम् भवति, न तु फलदातरीश्वरे | अत एव कुन्ती विपद्याचनम् करोति भगवतः |

यद्येष श्लोकः सदा चिति भासति तर्हि नित्यभगवदनुसन्धानादेव अस्माकम् जीवनम् कृतकृत्त्यम् भवेत् | परन्तु अस्य श्लोकस्य स्मृतिः अपि विपदागमनसमये एव उद्भवति | गुरुकृपया श्लोकस्मृतिः, भगवद् ध्यानम् च सदा हृदि भवेताम् |